من و اکبر

یه مدتی حتی حوصله وبلاگ رو هم نداشتم.سعی میکردم فقط بیام و نظرات و تایید و پاسخ بدم.

اما حالا حالم بهتره شده ،مشکلم و سپردم به خدا و گفتم من توکل میکنم تا تو هرچی که صلاحم هست انجام بدی.

هروقت یکی میومد و ازم نظر میخاست و یا مشورت . اگه تنها راهش توکل بود ، میگفت سخته و ازم میخاستن برای برآورده شدن حاجتشون دعا کنم.میگفتمشون قبول ، اما من به خدا میگم اگه حاجتت به صلاحته برات برآورده کنه.اوناهم اکثرا میگفتند نه بگو حتما همین حاجتمون در هر شرایطی برآورده بشه.میگفتمشون :ممکنه در ظاهر این حاجتت خیر باشه ولی ممکنه در باطن باعث بدبختیت بشه.

اینا رو گفتم که برسم به خودم.حالا خودم توی همون شرایط بودم و دوستان گلم میگفتند : هرچی صلاح باشه انشالا برات اتفاق بیفته. و من میگفتم نه من این حاجتمو میخام. فهمیدم اعتقادم پایین اومده بود. خداوند ببخشم.

الان پشیمونم .نه اینکه اون حاجت و دیگه نیمخام ،نه. بلکه میخام با صلاح خداوند اتفاق بیفته.

و اینطوری شد، روحیه من بازم برگشت مثل قبل شد و من شدم همون " مرضیه خوش خنده و کدبانو".

اکبر عزیزم مرسی که این مدت بهم روحیه دادی. تو بهترینی .مرسی تحمل کردی اشکام و بداخلاقی هام و بهانه گرفتن هام و.

التماس دعا دارم